DÜN GECE RÜYAMDA 2
 

Sabahın erken saatin de ve trafiğin de yoğun olduğu bir saatte alt geçitten geçmek yerine yolun ortasından karşıya geçmeyi tercih eden bir tembel örneğinde olduğu gibi ben de, sabahleyin güzel bir kahvaltı yapacağıma börek vb. yiyeceklerle kahvaltımı yaptım.

Aslında hiç yapmak istemediğim halde yapmak zorunda kalıyorum. Sabah kahvaltısında mutlaka zeytin yerim ve zeytinin bana acayip bir şekilde enerji verdiğini düşünürüm. Ama börek çörekle yaptığım kahvaltı bana enerji yerine gerginlik veriyor. Aslında bu gerginlik benim için tehlikeli çünkü, gerginlik yapabileceğim işlerimin dengesini, hızını, kalitesini vs. bozuyor.

Dün gece rüyamda yine buna benzer bir olay gördüm.

Elimde bir kağıt parçası. Üzerinde şöyle yazıyordu:

“Bu arkadaşa yardımcı olun. Elinde albüm için hazırlanmış okumalar var. Demo kayıt yaptırmak istiyor.”

Elimdeki kağıtla Unkapanı İMÇ 6. Blok kapısından içeriye doğru girdim.girer girmez de elimdeki kağıdın bir karton kutu dolusu CD olduğunu gördüm. Elimde satmaya başlıyorum CD leri. Merdivenlerden aşağı mı yoksa yukarı mı doğru çıkayım derken kendimi bir boşlukta aşağıya doğru inerken daha doğrusu uçarken buldum. Fakat öyle uçuyorum ki göklerde uçak misali son hızla uçuyorum. Derken elimden birinin tuttuğunu ve kendisine doğru çektiğini gördüm. Kafamı çevirdim ki karşımda hafif göbekli kısa boylu bıyıklı takım elbiseli ve kravatlı birisi var . Sırıtıyor mu yoksa gülümsüyor mu tebessüm mü ediyor anlayamadığım bir yüz ifadesiyle bir adam duruyor karşımda. Bana çok nazik yumuşak mı yumuşak tüyden daha hafif pamuk gibi bir sesle seslendi:

-bu elindeki nedir uşak

-………..

-ha bu elindeki nedir uşak

-………….

-senin bu elindeki nedir dedim saa uşak

-…………….

-…………….

O bana bakıp bakıp bir şeyler söylerken ben de ona aval aval bakıp duruyordum. Elimdekini sorup duruyordu sürekli. Ben de merak edip elimde ne var diye elime doğru gözlerimi çevirdim fakat elim yoktu. Omzumdan kopmuştu sanki. Elimi bulmaya çalışıp duruyordum. Fakat elimden başka ayaklarım gövdem her tarafım da yok oluyordu. Bir tek kafamın yerinde durduğunu hissediyordum. Ama şüphelenmiştim. Yoksa kafam da yok ta bana mı öyle görünüyordu. Yalnız başına kalan kafam aniden yere düştü. Yere düşerken öyle korkuyordum ki. Elde kala kala bir kafa kaldı o da giderse tamamdır işim diyordum kendi kendime. Kafam ben bunları düşünürken yere doğru yol almaya devam etmiş ve artık zemine ulaşmaya az kalmıştı. Büyük bir gürültü koptu. Kafamın yere çarpmasıyla ortaya çıkan ses kafamdan değildi. İMÇ 6. Blok kapıları kapanıyordu artık saat 20:00 olmuştu çünkü. Unkapanı bugünlük kapanmıştı. Yarına kimler girecekti bu kapıdan kim bilir.

2006 İstanbul